Chambres d'hôtes en Gîtes La Ferme de Pauroux - Drôme - Frankrijk - +33 475534898 - info@pauroux.com
Tot juni 2009 verscheen de column over ons leven in
Frankrijk ook elke maand in:. 
| Juni 2010: Kersen en 'troc' Zeker 80 kilo kersen kwam er van de kersenboom! 130 potten jam, kilo’s bewaard voor toetjes en heel veel uitgedeeld aan de buren. Lees: dorpsgenoten, want ze wonen kilometers verderop, maar de zestigtal inwoners noemen elkaar allemaal voisins =buren. Bovendien zijn er dit seizoen maar weinig kersen die de zware winter hebben overleefd, dus we konden heel veel mensen blij maken. De gasten konden niet om de kersen heen, want hadden ze ze niet bij het ontbijt of diner (gebak van kersen of warm en geflambeerd, mmmm) dan zaten ze wel op de auto. De kersenboom staat over een gedeelte van de parkeerplaats dus die kon niet gebruikt worden. Dat was een beetje onhandig parkeren en soms blies de wind toch nog een kers iets verder weg dan gepland. Maar dat mocht de pret niet drukken, niks leukers dan fruit uit eigen tuin. We hebben zelfs madame le maire, de burgemeester in de boom gehad die met haar 60 jaar het geweldig vond om zelf kersen te kunnen plukken. Thierry kon de Jampan na 130 potten even niet meer kan zien (totdat de abrikozen en vijgen rijp zijn en daarna nog natuurlijk de pruimen en de bramen…..). Fruit uit eigen tuin en anders van een buur. Zo hebben we hier nog steeds net als vroeger ruilhandel of te wel ‘troc’. Vorig jaar hadden we een intensieve troc met de overbuurman die veel salades en groente had en van ons kreeg hij eieren en af en toe een eend. Een Barbarie-eend; echt om te smullen. We houden ze zelf en verwerken ze voor het dîner. Het plukken van de veren is mijn taak en daar draai ik intussen mijn hand niet meer voor om. In het begin hadden we ook konijnen, maar dat hebben we een beetje ingedamd vanwege het ‘Flappie’effect bij de met name Nederlandse gasten. Fransen vinden alles geweldig wat van de boerderij komt, maar dat ligt bij ons Nederlanders iets anders. De kippen zijn er voor de eieren en een haan belandt nog weleens in de de ‘Coq au Vin’.
|
Hieronder het resultaat van het bakken van brood begin juni
April 2010: Renovatie van de authentieke stenen broodoven
Ik
heb een nieuwtje. De stenen houtoven is af en we kunnen nu gaan experimenteren met
pizza’s, brood en andere ovengerechten. Leuk! Ik
durfde er niet eerder over te schrijven want ik was veel te bang dat het ons,
niet-klussers, niet zou lukken. Misschien is het ook wel een beetje raar om na vijf jaar
nog steeds te zeggen dat je geen klusser bent. Maar ja er zijn zoveel dingen die je voor
de eerste keer doet, dat het wel even duurt voordat je jezelf een ervaren klusser kan
noemen. Zo hebben we afgelopen winter voor het eerst een dak vervangen. En omdat onder dat
dak ook de oude ‘four a pain’ oftewel broodoven zat, hebben we onszelf het
plezier gegund om die weer in ere te herstellen. Eigenlijk stond de ‘four a
pain’ op de planning voor over 5 jaar. Omdat hij helemaal vervallen was hebben we er
voor gekozen om in plaats van te renoveren een hele nieuwe te plaatsen. Het is nu een
prefab bestaande uit verschillende elementen die ogenschijnlijk makkelijk in elkaar
passen. Verder heel veel info ingewonnen bij de leverancier en het leek een makkie. Maar
zoals bij elke klus die je de eerste keer doet, bleek het niet zo vanzelfsprekend. Niet
alle verkregen info was juist en we plaatsten de elementen verkeerd in elkaar (dank u
leverancier voor het niet leveren van de gebruiksaanwijzing). We dachten hoe
moeilijk kan het zijn met slechts 10 elementen. Het leek niet te passen (dank u
leverancier voor de opmerking dat die twee ontbrekende centimeters geen probleem waren,
dat waren ze namelijk wel!). En dit zonder de elementen aan elkaar te lijmen, want ze
moesten kunnen werken volgens de fabrikant (dank u leverancier voor de toelichting dat ze
gelijmd moeten worden, wat we dus enthousiast deden). Toen we de elementen weer los
gemaakt, schoongemaakt en opnieuw in elkaar gepast hadden, moest de boel geisoleerd (dank
u leverancier voor de verkeerde info én het verkeerde materiaal) en afgewerkt (dank u
geweldig forum van de fabrikant voor het oplossen van alle voorgaande dilemma’s en
info over de afwerking). We zijn nu een ervaring en een authentieke ‘four a
pain’ rijker. Ook plannen? Jullie mogen ons bellen. Wij zijn namelijk ervaren
klussers op dit gebied!
Maart 2010: De zwarte diamant: La Truffe
Laatst waren we bij Franse vrienden uitgenodigd om te komen eten. We werden tijdens het voorgerecht getrakteerd op een delicatesse uit de streek een omelet ‘aux truffes’. Truffels, in deze regio, zijn zwarte paddestoelen en zien er totaal niet smakelijk uit. Het lijkt eerder een homp zwarte klei en het zal jullie dan ook niet verbazen dat hij ook naar aarde smaakt. Toch is iedere Fransman lyrisch over een truffel en je kan z’n status rustig vergelijken met die van kaviaar. Het enige verschil met kaviaar is dat iedereen hier truffels op zijn land zou kunnen vinden. Truffels groeien namelijk op kalkrijke grond onder veelal eikenbomen ‘truffiers’ genaamd. Of er tijdens het seizoen dat van half december tot half maart loopt ook daadwerkelijk een oogst zal zijn, hangt veel van de weersomstandigheden af. Een truffel is namelijk erg gevoelig. Dat maakt ook dat een oogst vaak slechts bestaat uit één of twee truffels onder een truffier en lang niet onder elke boom. Als je een truffel vindt van 3cm doorsnede dan is dat al mooi. Ze groeien tussen 1cm en 15cm onder de grond en zijn dus met het blote oog niet te zien. Om ze te vinden worden hiervoor vaak varkens en vooral honden ingezet, die hier speciaal voor opgeleid zijn. De truffelboeren zijn op dit moment volop in het nieuws, want de oogst wordt regelmatig gestolen. Er is nu op veel bedrijven zelfs nachtbewaking ingesteld. Maar ja als je weet dat door het weinige aanbod dit jaar de prijs al is opgelopen tot 1000 euro per kilo, wil je misschien ook wel een wandelingetje gaan maken. Onze vrienden vinden de truffels op hun privé-terrein en het was dan ook een hele eer dat ze die met ons wilden delen. Slechts een paar flinterdunne plakjes truffel maken de omelet al heel bijzonder. Het geheim van de smaak zit hem erin de eieren samen met de truffel een aantal dagen in een afgeloten bakje in de koelkast te bewaren. De sterke geur van de truffel brengt dan de eieren al op smaak. Bon appetit!
naschrift: Ik heb veel de vraag gekregen of een truffel nu ook daadwerkelijk smaakt. Eerlijk, het is wennen, maar hoe Franser je wordt hoe meer je in vervoering raakt.
Januari 2010: Sneeuw en de schoolbus
Ook wij hadden sneeuw net als jullie in
Nederland en België. Geweldig! Sneeuwballen gooien, sleetje rijden, sneeuwpop maken,
heerlijk! Voor het verkeer is het minder. Hier viel een paar keer sneeuw. Begin januari
viel er 35cm en konden we vier dagen de weg niet op en Cédric dus niet naar school want
de schoolbus reed niet. Als er een ‘alerte orange’ wordt afgeven, dan betekent
dat sneeuw of ijzel op de weg, dus kunnen er problemen ontstaan. De lokale radiozender
France Bleue Drôme-Ardêche houdt ons op de hoogte van de actuele omstandigheden. Toen de
eerste sneeuw viel in het weekend voor de Kerst, kregen we die zaterdag gasten uit
Nederland en de temperatuur daalde naar
November 2009: Protestantse begravenis en de godsdienstoorlog
Afgelopen augustus heb
ik voor het eerst een typisch Franse protestantse begrafenis meegemaakt. In onze dorpskern
bestaande uit drie huizen, een gemeentehuis en een feestzaal., wonen vijf broers en zussen
van de familie Athenol. Hun vader overleed op de respectabele leeftijd van 90 jaar. De
aankondiging van een overlijden wordt door de begrafenisondernemer bekend gemaakt middels
een aankondiging in alle winkels in de omgeving. Erg effectief, want zo vernam ik op een
dinsdagochtend dat vader Athenol op maandag was overleden. De begrafenis zou op woensdag
plaatsvinden in de tuin voor het huis. Het wordt een protestantse begrafenis. Op mijn
vraag aan een dorpsgenoot waarom de begrafenis in de tuin plaats vindt, legt men mij uit
dat dat terugvoert naar de 16e eeuw toen tijdens de godsdienstoorlogen de
protestanten in het geheim hun geloof uitoefenden. In die tijd werden de meeste
kerkdiensten gehouden op geheime plaatsen buiten in het bos of in de bergen. De keuze voor
de tuin is in dat licht dus niet ongewoon. Er werd ook geheim gehouden dat iemand ernstig
ziek was en als hij overleed werd de begrafenisceremonie in het geheim gehouden in het
huis of de tuin van de overledene en werd hij stiekem begraven. De dienstdoende pastoor
leidt de dienst en iedereen zit of staat om hem heen in de tuin. De baar staat op een mooi
plekje onder de bomen. Papa Athenol bleek de laatste militair uit de tweede wereldoorlog
te zijn uit het kanton die nog in leven was en als eerbetoon zijn er twee vaandeldragers
met de nationale vlaggen. De dienst is luchtig, vertelt de levensloop van de overledene,
er wordt voorgelezen uit de bijbel, een paar psalmen gezongen en om anekdotes gelachen.
Vervolgens wordt papa Athenol naar zijn laatste rustplaats gedragen, een
familiebegraafplaatsje een klein stukje verder bergafwaarts in de luwte van de bomen.
Tijdens de godsdienstoorlogen wilden de katholieken absoluut niet dat protestanten
begraven werden op hun begraafplaats. Dus legden de protestanten bij hun boerderijen eigen
(soms geheime) familiegraven aan. Je herkent ze aan de vierkante stenen muurtjes met een
cipres in het midden en je vind ze zomaar in het midden van een weiland of langs de rand
van een bos.
September 2009: Weg!werkzaamheden
Laatst moest hier achter de boerderij een landweggetje worden open gegraven om de waterleiding te vervangen. Dit regelt de gemeente en dus Madame le Maire (de burgemeester). Ze weet dat wij gasten ontvangen dus werd er gelukkig in onderling overleg bekeken wanneer de werkzaamheden zouden plaatsvinden. Geweldig fijn natuurlijk, want als je als gast onder de douche stapt en erachter komt dat er geen water is, is dat niet leuk. Als ze het water wilden afsluiten werd dat ruim van te voren gemeld en midden op de dag gepland zodat het geen overlast zou geven. Babbeltje met de werklui, samen een bakkie doen en wat zand voor cement gekregen. Het verliep allemaal in een goede sfeer en een fijne samenwerking. Madame le Maire ging zelfs een keer, toen we even niet thuis waren, hoogst persoonlijk gasten in de gîte informeren over een waterafsluiting. In twee dagen was de klus geklaard. Zo slecht regelen ze de dingen nog niet hier in Frankrijk, dacht ik nog. Een paar dagen later stond er om 8.00 uur ’s ochtends ineens een leger ronkende oranje werkwagens van de DDE (rijkswegenbouw) vlak voor de boerderij. Er lagen nog gasten te slapen! Ik was woest en kwaadheid moet je kanaliseren dus stevende ik direct op de eenheid af. ‘Wat komt u doen? Weet u wel dat dit een chambres d’hôtes is? Hoe lang gaat dit duren?’ Het antwoord: ‘De hele dag, Madame’ Ik riep nog: ‘Gasten komen hier voor hun rust! Waarom heeft men mij niet geinformeerd?’ Nou die vraag hielp, ik werd aangekeken alsof ik gek was. Madame le Maire die twee kilometer hoger op de berg woont, had de ronkende wagens gehoord (!) en kwam polshoogte nemen. ‘Nee ook ik ben niet ingelicht’ zei ze gelaten, want dat bleek de normaalste zaak van de wereld. De DDE doet enkel en alleen wat ze doen moet: wegen maken. Later hoorde ik dat een ander dorpje met maar één toegangsweg, had geprobeerd om er achter te komen wanneer er wegwerkzaamheden zouden zijn aan die ene toegangsweg. Immers het zou betekenen dat ze de berg niet afkonden. Na veel moeite hadden ze de datum gekregen. Op de bewuste dag gebeurde er niks en kwamen ze twee dagen later!
Juni 2009: Luizen!
Cédric en ik hadden
luizen! Als kind heb ik nooit luizen gehad en in Nederland liepen op Cédric zijn
basisschool luizenmoeders rond. Zodra er maar iets ontdekt werd, kreeg iedereen een brief
mee met informatie over hoe te handelen. Hier op de école primaire bestaat de
luizencampagne uit een éénregelig briefje op het mededelingenbord met daarop: ‘De
luizen zijn er weer’. Cédric had al een paar (!) weken last van jeuk op zijn hoofd.
Wellicht naïef besloot ik Cédric zijn hoofd met olie in te smeren tegen de jeuk. En daar
sprongen ineens vrolijk de luizen van zeker 5mm op zijn hoofd heen en weer. Brrrr. We
vlogen naar de apotheek om een anti-luizen middel te halen. Op de verpakking stond dat ook
de rest van de familie moest worden behandeld. Nou zo’n vaart zou het toch niet
lopen? Inderdaad Thierry, die is zo kaal als wat, maar met mijn lekker dikke haar is mijn
hoofd een heerlijk plekje om in te nestelen. Wat een ellende. Cédric had de gewoonte om
‘s ochtends nog even bij ons in bed te kruipen, nog even lekker tussen papa en mama
in wakker worden. We werden er flink voor gestraft. Het heeft een hele tijd geduurd
voordat we de luizen kwijt waren. Ik was helemaal panisch en ben hoogstwaarschijnlijk te
veel in de weer geweest met bestrijdingsmiddeltjes waardoor mijn hoofdhuid ging irriteren,
en ik die jeuk niet kon onderscheiden van jeuk door luizen. Er moest een dermatoloog aan
te pas komen om me daar van af te helpen. Ben boos geweest dat er niks aan gedaan werd op
school en ben bijna zelf een campagne gestart. De juf op school zei laconiek: “oh
Cédric luizen? De meisjes hebben ze inmiddels voor de tweede keer”. Een vriendje
zei: “Ik heb geen luizen want mijn moeder vond er maar één”. De kapster zei
dat ze de kinderen uit het kindertehuis allemaal op bezoek had gehad voor een permanentje
tegen de luizen of een knipbeurt en de apotheker zei: ‘Weet u, er zijn ook mensen die
er gewoon niks aan doen’. sabine@pauroux.com
Mei 2009: Oorsprong van chambres d'hôtes
Het seizoen is weer begonnen
en dat is wel zo gezellig na zo’n donkere koude winter. Alles wordt weer groen en
iedereen is vrolijk. Met de paasdagen hadden we Fransen en Zwitsers in huis en iedereen
had zin in het voorjaar en de zomer. Het was goed weer. Toch wel belangrijk, tenslotte
heeft het veel invloed op de bezettingsgraad. In het voorjaar ontvangen we veel Fransen.
Een paar dagen van te voren kijken ze wat voor weer het wordt, alvorens
April 2009: Boerse instelling versus stadse inzichten
Soms wordt ik verrast door de boerse instelling hier op het Franse platteland of wellicht anders gezegd door mijn stadse inzichten. Toen we laatst een bezoekje brachten aan de menuisier, de timmerman lag er een prachtig nestje van vijf jonge hondjes in een mand. Hartstikke lief en natuurlijk wilde ik ze direct even vasthouden. Er werd gevraagd of ik er één wilde, maar dat toch maar niet. “Wat ga je doen met die hondjes”? vroeg Thierry. “Oh, doodmaken”, zei de timmerman. “Ik laat ze meestal zes weken bij de moeder en dan dood ik ze”. Ik schrok best wel, maar Thierry knikte begrijpend. Later legde hij me uit:”Hier geven ze geen geld uit aan huisdieren, dus laat hij zijn hond niet steriliseren”. “En dus maakt hij dan maar elke keer die jonge hondjes dood”; constateerde ik. Ik denk dat ik dan toch liever geld uitgeef aan een sterilisatie. Een paar dagen later kwam ik een bekende in Bourdeaux tegen zonder zijn hond. Hij vertelde me heel verdrietig dat zijn hond dood was. Ik vroeg belangstellend naar de reden. Hij had voor de tweede keer galstenen en dus zou het vast ook wel een derde keer gebeuren dus hebben ze hem in laten slapen. Hij zei: “want zo’n operatie kost aardig wat geld”. Pffff… Leuker nieuws. Bij onze vriend en kaasmaker Laurent zijn de eerste jonge geitjes weer geboren. Zo geweldig leuk. Dat dartelt rond en ziet er ontroerend lief uit. Het brengt bij ons weer de vraag boven of we er ook niet één of twee willen hebben. Naast dat het zo lief en schattig is, is er ook een tweede reden waarom we het overwegen. De geiten heeft Laurent namelijk om kaas te maken dus voor de melk. Het is belangrijk om elk jaar een aantal jonge geitjes te hebben om een balans in de kudde te houden. Hij kan natuurlijk niet reguleren of er bokjes of geitjes geboren worden. Maar wat moet hij doen met die overtollige bokjes? Hij probeert ze altijd ergens onder te brengen, maar wat als dat niet lukt? U snapt het vast al, dus zullen we wel, zullen we niet, zullen…. sabine@pauroux.com
Maart 2009: Verkeerd verbonden
De telefoon
gaat : “Goedemorgen u spreekt met mevrouw de Groot, wij komen woensdag bij u
aan. “
“Ja”,
zegt ze, “U bent toch een bed & breakfast ?”
“Nou dan heb
ik u onlangs aan de telefoon gehad om te reserveren.” Het zegt mij helemaal niks en
ik vraag: “Heeft u een bevestiging van mij ontvangen?”
“Nee, maar u
heeft mij een kaartje gestuurd met een routebeschrijving”, zegt ze.
“Nou de route
naar u toe.”
Ze begint te
vertellen: “U neemt de snelweg van Utrecht via Maastricht naar Luxemburg…”
“Pff” denk ik.
Uiteindelijk zegt
ze: “U gaat bij Montelimar de snelweg af en volgt de borden Dieulefit naar onze
Ferme.“
Ik vraag:
“Staat er ook een naam bij de Ferme?”
Ik denk probleem
opgelost en zeg:”Nou dan heeft u bij l’Ange Bleu gereserveerd.”
“Ja maar”
zegt ze, “hoe kan dat nou. U bent toch een bed & breakfast?? Trouwens bij deze
routebeschrijving had ik een ander telefoonnummer en dat klopt niet, want dat is buiten
werking.”
Ik zeg: “De
routebeschrijving naar ons klopt niet, de naam ook niet en ik begrijp dat het
telefoonnummer ook niet klopte. U moet dus niet bij ons maar bij l’Ange Bleu
zijn.”
Mevrouw:
“Huh????? Ja maar, straks sta ik daar en
dan is er geen kamer gereserveerd.”
“Tuuuuuuuuuuuuut”
dacht ik.
Nee, ik heb de
hoorn niet op de haak gegooid. Ondanks dat ik helemaal niks met dit probleem te maken had,
heb ik vervolgens ook de vriendin aan de lijn gehad en tussenpersoon gespeeld voor de
‘juiste’ chambres d’hôtes die ik eenvoudig via internet vond. Kon mevrouw
de Groot toch nog met een gerust hart én de routebeschrijving bij de hand naar haar
vakantiebestemming vertrekken.
Zou ze zijn aangekomen? sabine@pauroux.com
Januari 2009: Les Soldes
Les Soldes, de uitverkoop is weer gestart, en ik had er echt zin in dit jaar! In tegenstelling tot in Nederland, is hier twee keer per jaar een wettelijk vastgelegde uitverkoop. De winteruitverkoop is dit jaar van 7 januari tot 10 februari. Een ouderwetse uitverkoop met run op de winkels, hoge kortingen en een tweede afprijzingsronde na twee weken met nog lagere prijzen. In mijn favoriete kledingwinkel Gemo is de eerste vijf dagen ook nog eens het derde artikel gratis. Echte aanrader trouwens Gemo, want ze hebben leuke en betaalbare kleding en schoenen voor kinderen én volwassen. Een Gemo zit altijd in een ‘centre commercial’ aan de buitenkant van een stad. Misschien ken je ze wel zo’n Amerikaans aandoend winkelcentrum waar je je voornamelijk per auto verplaatst. Reuze ongezellig, niks gezellig winkelen in de binnenstad. Ik ben nog steeds koppig en probeer veel lopend te doen. Het gevolg is dat ik over de rijbaan loop of dwars over een parkeerplaats. Ik hinder dan ook regelmatig het verkeer. Ander goed adres is Decathlon voor zeer betaalbare sportkleding en andere sportartikelen. En dan hebben we nog Casa, zeg maar een ‘veel leukere’ blokker (sorry mijnheer Blokker) en MacDan een kruising tussen de Kruidvat, Giraffe en de Zeeman en omdat het Frans is, zeker zo leuk om rond te struinen Wij gingen de eerste dag van de Soldes op pad. Bij Gemo flink geslaagd en daarna een uur (!) in de rij voor de kassa. Echt vaart zat er niet in bij de caissiëres en de armen van de wachtende klanten vol met kleding op hangertjes maakte het er niet beter op. Ik zei heel hard tegen Thierry; ‘Waarom haalt niet iedereen alvast de kleding van de hangertjes af?’ Het had effect. Er ontstond een discussie om ons heen en iedereen haalde de kleding van de hangertjes af. Toen we uiteindelijk betaalt hadden liepen we bepakt en bezakt dwars over de drukke rotonde van een Route Nationale (sorry) naar de auto. Nog wat leuke spulletjes bij Casa gescoord en toen voldaan weer naar huis. Wilt u ook naar de uitverkoop? De volgende start eind juni en loopt de hele maand juli! Ik weet nog wel een leuk overnachtingsadresje. Sabine@pauroux.com
December 2008: Noël dans la Viale
Ik
organiseer graag evenementen. Dat kan een gala zijn, maar net zo goed een kinderfeestje,
als ik maar mag organiseren. Wilde dus niks liever dan dat in Frankrijk ook weer doen. Ik
meldde me direct aan als bestuurslid bij de VVV, maar al snel bleek dat ik eerst moest
integreren en geaccepteerd moest worden. Elk idee van mijn kant werd steevast aan de kant
geschoven of nog erger: genegeerd. Rustig aan Sabine, probeerde ik mezelf voor te houden.
Nu bijna vier jaar verder is het dan zover en mag ik een kerstevenementje organiseren. De
vrijwilligersmentaliteit is hier heel anders. In Nederland ben ik niet anders gewend dan
dat iedereen het geweldig vindt dat je er bent en je samen in een fijne sfeer aan het werk
bent. Hier is het net een Frans (!) bedrijf. Er is een strikte hierarchie en men hecht
veel waarde aan status. Dus luisteren naar de voorzitter. Men is snel emotioneel (vooral
de oude garde) en reageert dan erg primair en bot. Negatieve opmerkingen als: ‘dat
kan niet’, ‘dat mag niet’, ‘dat is fout’ zijn niet van de lucht.
Hé, stop, ik doe dit voor mijn lol, laten we het gezellig houden, denk ik dan. Maar alles
went en dus waagde ik de stap. En ik leef nog! Ze hebben me niet uit het dorp verjaagd. Er
ontstond zelfs een verbazend enthousiaste groep vrijwilligers. Natuurlijk waren er lange
discussies over futiliteiten en wist men het soms beter, maar heel on-frans werd ik niet
boos en besprak alle ‘knoopjes’. En met succes. Zaterdagmiddag de 13e
december vond ‘Noël dans la Viale’ plaats. De pittoreske straten waren in
kerstsfeer, er was een kerststal en… er lag een klein laagje sneeuw! Een echt Dickens
tafereeltje. Verder was er een kleine kerstmarkt in het middeleeuwse kerkje. Elk half uur
was er een optreden rond het thema kerst van een plaatselijke club (theater, muziek, een
verhaal en zang) op een mooie middeleeuwse locatie. Cédric heeft samen met een vriendje
muziek gemaakt. Een afdaling met lampions via de kleine middeleeuwse straatjes was een
prachtige afsluiting. Het mooiste compliment kwam van een normaal gesproken uitermate
stugge en nukkige dorpsgenoot: ‘volgend jaar doet mijn theatergroep ook mee’. sabine@pauroux.com
November 2008: Cédric heeft het naar zijn zin op het collège
We zijn helemaal blij.
Het gaat hartstikke goed met Cedric (net 11 jaar) op het collège. We hielden ons hart
vast. Hij had het op de école primaire (basisschool) niet altijd makkelijk omdat hij,
zoals al eerder vermeld, soms gepest werd. Dit jaar is hij voor het eerst naar collège;
een soort van middenschool die vier jaar duurt en je voorbereidt op het Lyceum. Iedereen
gaat naar dezelfde school, dus geen keuze. Je merkt dat goed aan de communicatie. In mei
was er een informatiemiddag voor ouders, maar nog niet de helft werd er verteld (ach ze
komen toch wel hè). Uit pure irritatie heb ik toen een heleboel vragen gesteld. Zie je me
zitten die Hollandse met haar accent, die midden in de zaal continu vragen afvuurt op de
directie van de school. Maar afijn Cedric is vrolijk en heeft het enorm naar zijn zin.
Verhalen dat het veel harder zou zijn op het collège met agressie en vechtpartijtjes, het
valt alles mee. Hij heeft vriendjes en is briljant volgens de landelijke test en zijn
Professeur Principal. Wat wil een ouder nog meer. Zijn juf van de école primaire had
gezegd dat hij het nog wel moeilijk zou krijgen om vriendjes te maken. Hij zou namelijk
veel te bot en direct zijn. Zijn Nederlandse karakter misschien? Tenslotte zijn Fransen
lang niet zo direct en kan een opmerking dus als bot en onbeleefd worden uitgelegd. We
hebben er samen over gepraat en vooralsnog gaat het erg goed. Om kwart voor acht neemt hij
in Bourdeaux de schoolbus naar Dieulefit. Vorig jaar hoefden we pas om negen uur in
Bourdeaux te zijn. Het leven is hard. Om half zes komt de bus pas weer terug. Hij eet
tussen de middag warm in de cantine op school. Ze maken veel huiswerk op school en tijdens
een vrij uur mogen ze tafeltennissen in de foyer of lezen en computeren in het
documentatiecentrum.Hij is lid geworden van de sportclub van het collège. Elke vrijdag
tussen de middag trainen ze en op woensdagmiddag is er competitie. Er worden verschillende
sporten gedaan en momenteel is het handbal. Hij vindt dat erg leuk. Zou er dan toch een
dag komen dat hij het in Frankrijk net zo leuk vindt als in Nederland? Sabine@pauroux.com
Oktober 2008: Franse bruiloften
Het hoogseizoen zit er weer op. We hebben
nog wel gasten, maar we zitten niet meer de hele week vol. September is met name de maand
van de bruiloften. Franse bruiloften vinden altijd op zaterdag plaats en bij ons in de
buurt liggen een aantal favoriete dorpjes waar men graag trouwt. De meeste Franse
bruiloften beginnen in de namiddag. Al tuterend rijdt het bruidspaar, veelal in
bruidskleding van het huis ‘Tati’ te Parijs (een echte aanrader goed en goedkoop
en een enorme keuze), met de gasten naar de ‘Mairie’ het gemeentehuis, waar de
burgemeester het huwelijk sluit. Dit is meestal een korte en formele aangelegenheid. Na de
‘Mairie’ volgt de huwelijksvoltrekking in de kerk, met gelukkig wel persoonlijke
aandacht voor het bruidpaar. Na de kerk volgt de ‘Vin d’Honneur’, de
receptie, waar traditiegetrouw champagne wordt geserveerd met hapjes. Vervolgens gaan de
genodigden naar het diner. Een gewilde locatie is de ‘Salle de Fête’, de
feestzaal die elk dorpje, hoe klein ook, heeft. Deze kan tegen een laag bedrag gehuurd
worden. Het diner begint tussen 20.00 uur en 21.00 uur en zal doorlopen tot in de vroege
uurtjes.Tussendoor wordt er gedanst. Een ludiek gebeuren is het bieden op de jarretel. De
bruid gaat op de tafel staan. Elke keer als een gast geld in het mandje doet, trekt ze
haar jurk een stukje verder op, net zo lang tot de jarretel in het zicht komt. De gast die
als laatste geld in het mandje heeft gedaan, krijgt dan de jarretel. Dit gaat onder luidt
gejoel en natuurlijk duurt het héél lang voordat de jarretel zichtbaar wordt. Het
nagerecht, traditioneel bestaande uit een taart met etages van soesjes gevuld met
banketbakkersroom, wordt overgoten met gecarameliseerde suiker (goed voor de tanden), en
rond 03.00 uur geserveerd. Iedereen blijft op het feest totdat het bruidspaar vertrekt
naar een geheime locatie. Het is een traditie dat een groepje gasten vervolgens het
bruidspaar opspoort en ze trakteert op poep en pies; een grote plas-po gevuld met
champagne en stukjes chocola. De volgende dag rond 13.00 uur komt men weer bij elkaar om
de restjes op te eten en, heel belangrijk, op te ruimen!
Septembre 2008: Duidelijke routebeschrijving
Wij hebben, mag ik wel
zeggen, een zeer duidelijke routebeschrijving. Dat is ook wel belangrijk want op het
platteland en in een voor gasten onbekend gebied is het niet altijd makkelijk de weg te
vinden. Bovendien hebben we geen adres met straatnaam, maar meer een wijknaam, dus even
opzoeken op de kaart is er ook niet bij. We hebben echt ons best gedaan om de
routebeschrijving zo duidelijk mogelijk te maken en dus regelmatig bijgeschaafd, zodat de
mensen geen problemen hebben om ons te vinden. Een tijd lang ging dat goed. De mensen
vonden ons feilloos en complimenteerden ons met de fijne routebeschrijving. Maar toen kwam
Truus en sinds die tijd is alles anders. Die Truus weet het namelijk beter. Op één of
andere manier heeft ze bij de mensen meer aanzien dan wij en kunnen we niks anders doen
dan lijdzaam toekijken. Op de routebeschrijving staat vlak voor aankomst: neem niet het
weggetje omhoog, de boerderij ligt nu vlak voor u. Maar wanneer de gasten bij de boerderij
aankomen, roept Truus steevast: ‘u gaat hier linksaf’. Het is verbazend te
merken dat iedereen precies doet wat Truus zegt en vrolijk rijden de gasten achter de
boerderij langs het weggetje omhoog naar Mornans-dorp. Eenmaal in het dorp, bestaande uit
drie huizen, zegt Truus:’bestemming bereikt’. De dorpsbewoners weten inmiddels
niet beter en ik bewonder het, dat ze altijd weer even vriendelijk de mensen uitleggen dat
ze weer naar beneden moeten rijden. Uiteindelijk komt men dan bij ons aan en meldt ons,
vaak ook nog enigszins verbolgen, dat Truus ons niet kent. Inderdaad wij hebben nog nooit
kennis gemaakt met Truus, dus het is niet vreemd dat ze ons niet kent. Ik vraag de gasten
vervolgens altijd of ze de routebeschrijving niet hadden en dan blijkt vaak dat ze die
niet bekeken hebben. Ze mogen dan op Truus vertrouwen, maar onze routebeschrijving is toch
echt van de hoogste kwaliteit. Argggh! DomDom.
P.s. Vlak na het schrijven van deze column hebben we kennis gemaakt met Truus en kwamen we tot een wapenstilstand. Op de code: Mornans, Pauroux, begeleidt Truus onze gasten in de toekomst tot voor de deur!
Augustus 2008 15 augustus middeleeuws feest in Bourdeaux
15 augustus is voor Bourdeaux één van de leukste dagen van het jaar. Het is de dag van het grote middeleeuwse feest. Ridders slaan dan hun kampement op in het centrum. Er is een grote markt, veel kinderactiviteiten en ‘s avonds is er een middeleeuwse optocht met uitbeelding van de Legende ‘Alberte’. Als afsluiter is er een geweldig klank- en lichtspel met vuurwerk en lasers op het oude middeleeuwse gedeelte van Bourdeaux. Al dertig jaar lang wordt dit georganiseerd door een grote groep enthousiaste vrijwilligers. Zo’n veertig mensen zijn de hele winter door bezig met de voorbereidingen en dit groeit op de dag zelf uit naar meer dan honderd. Ik ben zelf dit jaar ook betrokken bij het feest en zorg voor de fondsenwerving. Dit deed ik afgelopen winter samen met de gepensioneerde Didier, die hier al van kinds af aan woont, maar nog altijd de Waalse Belg wordt genoemd. Het bracht me in contact met veel middenstanders hier in de omgeving en dat was erg leuk. U denkt misschien; niks voor mij, geld aftroggelen van mensen. Nou ik kan u verzekeren, dit doet iedereen met plezier. En je hoort nog eens wat, van de lokale roddels tot gezondheidsklachten en politieke praat. Ik ben al lang blij dat het merendeel van de Fransen niet meer zo vroeg aan de Pastis gaat, want bij vrijwel elk bezoek werden we uitgebreid ontvangen en kregen we iets te drinken aangeboden. Soms konden we slechts één bezoek op een ochtend af te leggen, omdat we maar niet wegkwamen. Dan keken we elkaar aan en zeiden; ‘Die mensen staan er helemaal niet bij stil dat het voor ons ook vrijwilligerswerk is’. Evengoed is het gelukt om weer een aardig bedrag te verzamelen en kunnen er leuke optredens worden verzorgd, zoals riddergevechten en roofvogelshows. Bourdeaux is een perfecte setting voor dit feest met het oude middeleeuwse gedeelte, ‘la Viale’ genoemd. Wordt het tijdens het feest gebruikt als achtergrond voor het klank en lichtspel, de andere dagen van het jaar kan het bezocht worden. Inmiddels geef ik elke dinsdagmiddag in het Nederlands een rondleiding door ‘La Viale’ en vertel de geschiedenis van Bourdeaux. Dus als u in de buurt bent….
Juli 2008 Ons lieve kleie eendje en de vos
Cédric kwam net helemaal geschrokken binnen. Hij had het eendenkuikentje een bad laten nemen en had toen per ongeluk de ton met water boven op hem gezet. Hij hoorde wat gesmoord gepiep en heeft toen maar weer snel de ton opgetild. We moeten er niet aan denken dat het fout gaat. Eindelijk hebben we een eendenkuiken wat lijkt te overleven. Twee jaar geleden kochten we vol goede moed twee kleine eendjes. Dat bleken twee vrouwtjes te zijn, dus werd er een volwassene mannetjes eend bij gekocht. Het feest kon beginnen! Vorig voorjaar begonnen uiteindelijk de vrouwtjes te broeden. En toen kregen we bezoek van een vos. Mooie beesten zijn dat. Prachtige snuit, rank lichaam en een grote pluizige staart. Helaas echter een vervent jager en alles wat hij tegenkomt moet dood. negen kippen, twee eenden en twee konijnen heeft hij te pakken genomen. Thierry was net te laat met het sluiten van de schuurdeuren. Vossen gaan namelijk bij het invallen van de nacht op pad. Hij kwam aangedaan weer binnen. Het is ook niet niks als je met veel plezier dieren houdt en dan zo’n slagveld aantreft. Het ergste was de eenden. De tweede moedereend zat doodgebeten op haar nest. Dat is niet leuk. We hebben geprobeerd de eendeneieren onder een broedende kip te leggen, maar die was zo van slag dat ze niet meer broedde. We kochten opnieuw twee kleine eendjes die gelukkig vrouwtjes bleken te zijn. En begin mei dit jaar waren er drie eieren aan het uitkomen. De eendenkuikens hadden duidelijk moeite met uit het ei komen en Thierry heeft samen met Maria, een gast, ze uit de eieren gepeld. Om ze te drogen en warm te houden, hebben we ze op een doek in de oven gelegd. Uiteindelijk hebben we er zo één kunnen redden. Eén klein en geweldig beestje dat al op je af komt rennen als het je ziet en je overal volgt. Daarom noemen we hem suit-y (lees:sweety) = volgen in het Frans. Als je wormen voor hem zoekt dan duikelt hij steevast in het gat dat je graaft. En hij is zo sterk als een beer, want hij trekt gewoon de wormen uit de bek van een kip.
Juni 2008 School in rep en roer
Het hele dorp is in rep en roer. De inspecteur van onderwijs wil één van de vijf klassen van de school in Bourdeaux sluiten. Tijd voor actie! De kar wordt vooral getrokken door de ouders die vertegenwoordigd worden door een soort van medezeggenschapsraad (maar dan met alleen het recht op informatie). We zijn met z’n tienen, twee ouders per klas en ik ben één van die ouders. De reden om de vijfde klas te sluiten, is dat de inspecteur het minimum aantal leerlingen voor vijf klassen op 105 heeft gesteld en er zijn er voorlopig maar 101. Nu is er een speciale situatie, want er zitten 20 kinderen op school uit een kindertehuis. Kinderen met allemaal hun eigen verhaal. Een normale intelligentie, maar door ons grote mensen zo veel pijn aangedaan, dat ze daardoor niet altijd goed kunnen presteren. Er wordt veel gedaan om die kinderen zo goed mogelijk op te vangen en verder te helpen. Dit vergt veel inspanning. Het zou heel prettig zijn als de inspecteur daar rekening mee zou houden en kleinere klassen toe zou staan. Dus gaan we de barricades op. Een delegatie van ouders, burgemeester en andere bobo’s zijn naar Valence getrokken om gesprekken te voeren. Er is een persconferentie geweest, wat resulteerde in artikelen in de krant. Ook is er een perscommuniqué uitgegeven door de gemeente Bourdeaux, geschreven door de ouders. Dit was voor mij een leuke ervaring. Het voelde echt als weer een stapje verder in de integratie. Men vroeg mij namelijk er bij te zijn in verband met mijn kennis op het gebied van communicatie en ik kon zowaar een aantal waardevolle adviezen geven. Zelfs de burgemeester van Bourdeaux kon het waarderen en zegt me nu op straat ineens heel vriendelijk gedag. Een vrijgezelle man dus……, maar eh… nou ja kom zelf maar kijken. Afijn overal in het dorp hangen spandoeken. Er liggen overal petities die getekend kunnen worden (zelfs toeristen wordt gevraagd een handtekening te zetten). Verder wordt er met man en macht gelobbyd en een naschoolse opvang gecreëerd om meer kinderen te trekken. Alle zeilen worden bijgezet. Dus heeft u een groot gezin, u bent van harte welkom!
Mei 2008 Brood bakken in oude stenen broodoven
We hebben de buurman geholpen met brood bakken in een oude stenen broodoven. Het was een ludiek gebeuren op een oude boerderij waar gelukkig geen Keuringsdienst van Waren langs komt. Vroeger had in Frankrijk elke boerderij van een beetje betekenis een eigen broodoven. Een broodoven ziet er ongeveer uit als een Pizza-oven, een lage ronde oven van baksteen. Omdat brood bakken een tijdrovende bezigheid is, werd er altijd een voorraad voor een aantal weken gemaakt. De boer die wij hielpen is 74 jaar en doet dit al zijn hele leven, elke maand weer. Hij begint om 13.00 uur met het aansteken van de oven. Dat betekent dat hij hem vol stopt met hout en de boel opstookt om de stenen te verwarmen. Dit proces duurt circa vier à vijf uur. Terwijl de oven opwarmt, maakt hij beslag voor 30 broden van circa twee kilo (!). Hij was dan ook blij dat ik hem wilde helpen. Hij maakt het beslag in het vroegere woonhuis van zijn ouders. Alles is nog in de oude staat: meubels, oude kledingstukken en wandversieringen, alsof er gisteren nog iemand woonde. Uiteraard alles onder het stof. Afijn de ruimte kon goed warm gestookt worden met een open haard. Dat is belangrijk om het deeg te laten rijzen. Het was er echt heel warm! Een originele oude houten deegbak werd aangestuurd door een oud motortje. Of het technisch verantwoord was, laat ik in het midden, maar het hoefde gelukkig niet met de hand! Na een half uur te hebben staan draaien, hebben we het deeg in mandjes gedaan om te laten rijzen. Het was inmiddels 15.00 uur. Om 18.00 uur was ik samen met Thierry en Cedric weer paraat om de mandjes met het deeg naar de broodoven buiten te brengen. Zo snel mogelijk, want anders zakt het deeg in! Intussen haalde de boer het overgebleven hout en de as uit de oven en maakte hem schoon met een lange stok met een natte lap. Er kwam een gigantische hitte vanaf. De oven was op temperatuur. De broden werden in de broodoven geplaatst en vervolgens in één uur gaar gebakken. Intussen gingen wij aan het aperitief. Controleren of het gaar was, werd gedaan door er op de onderkant op te kloppen. Het moest een beetje hol klinken. Als beloning kregen we een brood mee naar huis. Het was inmiddels 21.00 uur.
Maart 2008 Gemeenteverkiezingen
Frankrijk is in de ban van de gemeenteverkiezingen. Nu heb ik totaal niks met politiek, maar eerlijk dit fenomeen intrigeert me. Uit ons indrukwekkende aantal van 69 inwoners in Mornans moeten we maar liefst negen gemeenteraadsleden kiezen. Een gemeenteraad in Frankrijk bestaat namelijk officieel uit minimaal negen leden. Het kleinste dorpje van Frankrijk ligt hier in de Drôme en heet Rochefourchat. Het heeft slechts één permanente bewoner en samen met de twaalf tweedehuiseigenaren worden er ook negen raadsleden gekozen. Het aantal raadsleden loopt op naarmate het aantal inwoners van een gemeente toeneemt. Elf raadsleden bij 100 tot 500 inwoners en de stad Parijs met meer dan twee miljoen inwoners telt 517 raadsleden. Ok er zijn 20 arrondissementen met elk een raad en een burgemeester en slecht 163 (!) zitten er daadwerkelijk in de gemeenteraad van de stad Parijs. De verkiezingen bestaan uit twee rondes. Je hoeft niet door naar de tweede ronde als je in de eerste ronde, die op 9 maart is, meer dan 50% van de stemmen haalt. In de tweede ronde op 16 maart geldt het hoogst aantal behaalde stemmen.. Ik was nieuwsgierig naar het aantal gemeenten in Frankrijk en internet verteld mij dat het er meer dan 36.000 zijn! Om een beeld te vormen, Nederland heeft er momenteel 443. Wellicht kunnen de Fransen het herindelingbeleid van Nederland als voorbeeld nemen. Of het zou werken is de vraag, want hier willen de meeste mensen hun dorp absoluut niet opgeven. Een Fransman gaf mij laatst het volgende argument:’Nu kan je je buurman-gemeenteraadslid bellen als de lantarenpaal bij jou voor de deur stuk is en dat kan niet meer als jouw dorp wordt ingelijfd bij een grote gemeente’. Ik staarde hem heel verbaasd aan en in mijn hoofd doemde het beeld op van de stad Parijs met allemaal kapotte straatlantaarns. Vreemd, is me niet opgevallen toen we onlangs Parijs bezochten…. Maar even terug naar ons Mornans. Men vindt hier dat de jongere mensen zich moeten gaan inzetten de komende zes jaar, dus wordt er aan alle kanten aan ons getrokken om ons beschikbaar te stellen. We hebben gewikt en gewogen, want wat betekent het als je je in een Franse boeren gemeente gaat mengen? Toch nog maar niet.
Februari 2008 Franse, Nederlandse en Belgische gewoonten
Wij ontvangen gasten uit verschillende landen, zoals Nederland, Belgie en Frankrijk. En ieder heeft zo z’n gewoontes.Het is erg grappig om de verschillen per ochtendritueel te zien. Zo zullen Nederlandse en Belgische gasten altijd gewassen en aangekleed bij ons aan het ontbijt verschijnen. Fransen kunnen rustig aan tafel komen met de haren door de war, de slaap nog uit de ogen wrijvend. Eerst een flinke kom koffie en dan zien ze wel verder. Een eitje van onze eigen kippen gaat er bij iedereen wel in, maar bij de Fransman moet het eiwit dan nog wel lubberen, als u begrijpt wat ik bedoel, brrrr. Wij zouden zeggen dat het ei niet genoeg gekookt is! We serveren een zo Frans mogelijk ontbijtje. Ja u bent niet voor niets in Frankrijk niet waar. We hebben grote kommen op tafel staan voor de koffie en de thee. Vaak wordt ons de vraag gesteld door Nederlandse gasten of dat voor de cornflakes is. Nee hoor voor de koffie en thee. Een flinke bak koffie met of zonder melk en we kunnen de dag weer aan, aldus de Fransman. Enne lekkere slechte gewoonte van de Fransen; je brood flink dopen in de kom en dan het brood naar binnen slurpen. Met een beetje mazzel loopt dan de koffie van het brood af via je hand naar je elleboog! Zelfgemaakte jam bij het ontbijt. Heerlijk zegt een Fransman, niets lekkerders dan een stokbroodje met eigen gemaakte jam. Ja denkt de Nederlander inderdaad lekker, maar waar is de kaas?? Zelf ben ik een fervent liefhebber van gezouten boter. Er staan dan ook twee soorten op tafel. De meeste Nederlandse en Belgische gasten vinden het heerlijk, maar de meeste Fransen geven er niet om. En dan het brood. Hele visoenen hebben wij Belgen en Nederlanders als we denken aan een heerlijk knapperig vers stokbrood, dat is het echte Frankrijk. Het is dan ook wel eens slikken als een Fransman mij vraagt om het knapperige stokbrood te roosteren of erger mijn zelf gebakken verse bruine brood!
December 2007 Kerst in Frankrijk
Alweer bijna kerstmis. De tijd vliegt. Bij jullie natuurlijk eerst nog Sinterklaas, maar dat wordt hier niet gevierd. Cédric gaat overigens volgende week met de klas naar de film: het paard van Sinterklaas of te wel le cheval de St. Nicolas. Een leuke manier om de kinderen in aanraking te laten komen met gebruiken elders. Overigens kennen ze in het noorden van Frankrijk ook Sinterklaas. Hij rijdt op een ezel en heeft een knecht die een beetje lijkt op een bedelaar met een lange baard. 5 december ‘s avonds zetten kinderen hun schoen die ‘s nachts door St. Nicolas gevuld wordt met cadeaus. In Frankrijk wordt kerst gevierd op Kerstavond de 24e en Kerstdag de 25e. Het is een echt familiefeest dat in huiselijke kring wordt gevierd. Dit in tegenstelling tot in Nederland waarbij ook veel uit eten wordt gegaan. Oud en nieuw daarentegen wordt wel vaak met, met name een groep vrienden, buitenshuis gevierd in een restaurant of andere gelegenheid. Kerst bestaat in Frankrijk uit een eventueel bezoek aan de kerk op kerstavond en uitgebreid tafelen op de 24e ‘s avonds en de 25e ‘s middags. De cadeautjes liggen onder de kerstboom en de traditie is dat ze de 24e ‘s avonds nadat de kinderen naar bed zijn worden neergelegd en dat ze de 25e ‘s ochtends bij het ontbijt worden uitgepakt. Le Père Noël est passé! Het is geweldig om een Franse kerstmaaltijd mee te maken. De lekkerste dingen komen op tafel, champagne, oesters, ganzenlever en natuurlijk goede wijnen. Het blijft mij nog steeds verbazen, als nuchtere Hollandse, hoeveel geld Fransen, ongeacht hun inkomen, aan echt kwalitatief eten uitgeven. De traditionele ambachtelijke producten zoals ook slakken, lamsvlees, regionale kaas vliegen de deur uit bij de kleine boeren en bedrijfjes. Laten we wel zijn, ik geniet er volop van en eerlijk gezegd vind ik het geweldig om te zien hoe het authentieke hier wordt gewaardeerd en men bereid is om daar ook voor te betalen. Het zorgt er tenslotte voor dat kleine ambachtelijke bedrijfjes behouden blijven voor de toekomst. Joyeux Noel!
November 2007 Cédric heeft het soms moeilijk
Cédric (inmiddels alweer 10 jaar) heeft het soms een beetje moeilijk. Het is voor hem zo anders in Frankrijk, dan in Nederland en daar kan hij af en toe last van hebben. Hij is van de zomer twee weken op vakantie geweest in Nederland. Dat was één groot feest. Daarna heeft hij het toch wel even moeilijk gehad. Hij miste Nederland. Het is heel moeilijk te omschrijven wat het verschil is. Het is vooral op school anders. Er wordt meer gestraft dan gemotiveerd, alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat de jongere onderwijzeressen wel al meer proberen te motiveren. Maar ja nu is dit jaar toevallig de directrice zijn juf. Ze zit al ruim 30 jaar in het vak en is er één van de oude stempel. Er is ook een behoorlijke competitie. Hoe dat precies komt weet ik niet, dus als iemand het mij kan verklaren dan hou ik me aanbevolen. Onderling zijn ze ook best hard. Ze kunnen elkaar flink dwars zitten. Toen Cédric in het eerste jaar in Frankrijk, halverwege het jaar een groep hoger werd geplaatst, is hij een week lang door een aantal jongens uit de groep gepest en door één zelfs tot het einde van het schooljaar. In Nederland is meer aandacht voor samen werken en samen leven, dat is hier veel minder. Cédric speelt dan ook nog steeds het liefst met z’n Nederlandse vriendjes. Het is algemeen bekend dat het competitiever is in Frankrijk dan in Nederland, maar ik kijk er toch met verbazing naar. Ook op de voetbal is dat te merken. De trainer is behoorlijk fanatiek en één op de 20 keer geeft hij eens een compliment. Ach Cédric die overleeft het wel. Hij is assertief genoeg, kan voor zichzelf opkomen en wij houden de vinger aan de pols. Hij heeft zo zijn eigen oplossingen. Op het moment speelt hij op school meer met de meisjes. Zonder overigens dat hij daarvoor gepest wordt door de jongens. Dat kan dan weer wel. Toen ze laatste een klassenvertegenwoordiger moesten kiezen, werd hij gekozen. “Mam”, zei hij,”dat komt omdat ik ook met de meisjes speel, die hebben namelijk allemaal op mij gestemd”.
September 2007 Het Franse kaasplateau
Het Franse kaasplateau is vaak een moment
van verwarring tijdens het diner. Onze gasten krijgen een typisch Frans diner
voorgeschoteld en daar hoort vanzelfsprekend het kaasplateau bij. Het is vaak onduidelijk
wat nu de etiquette is van zo’n kaasplateau tijdens het diner. In Nederland kennen we
natuurlijk onze borrel met stokbrood en Franse kaasjes, waarbij iedereen in willekeurige
volgorde meerdere malen een stukje kaas met brood of toast neemt. Maar dat vinden de
Fransen heel vreemd. Wij leggen dan ook vaak aan tafel uit wat de etiquette is. Om u nu
tijdens een eventueel bezoek aan Frankrijk te behoeden voor een ongemakkelijk gevoel, of
erger, een moeilijk kijkende Fransman die u ziet ploeteren met het kaasplateau, volgen
hier de regels van kaas eten tijdens een diner in Frankrijk. Het kaasplateau wordt
geserveerd na het hoofdgerecht en voor het nagerecht. Op een kaasplateau liggen meerdere
soorten kaas. Het kaasplateau gaat de tafel rond en als het uw beurt is, kunt u een keuze
maken uit de kazen met behulp van het mesje dat op het kaasplateau ligt. Meest gangbaar is
om een paar kazen (en dus niet alle!) te kiezen en daar dan een stukje (geen grote
hompen!) van af te snijden. Over hompen gesproken, men snijdt een kaas vanuit het midden,
dus bij een ronde kaas snij je puntjes, net als bij een taart. Indien het een vierkant
stuk kaas is, dan zorg je ervoor dat de korstjes nooit (!) over blijven en snij je dus
altijd een stukje korst mee. Dit is uit beleefdheid voor de andere gasten. Zo blijft het
kaasplateau er presentabel uitzien. Vergelijk dat maar eens met uw kaasplateau na een
feestje in Nederland! De kaas eet je trouwens met een klein stukje stokbrood, je maakt
geen boterhammen. Indien u een kaas erg lekker vindt of graag nog een stukje kaas wilt,
dan kunt u dat gerust op een vriendelijke manier aangeven en dan komt het kaasplateau weer
uw kant op. Voor Fransen is de kaas een tussengerecht, een extraatje voor de
smaakpapillen, vandaar dat ze ook kleine stukjes nemen. Aan u om hun voorbeeld te
volgen.
Augustus 2007 Idyllisch Frans tafereeltje
Op een mooie zomeravond werden we zomaar getrakteerd op een idyllisch Frans tafereeltje. We zaten met gasten aan het aperitief op onze al zo sfeervolle binnenplaats en verwachtten nog een Frans echtpaar, dat ons even tevoren had gebeld met de mededeling dat ze ietwat vertraagd waren. Ineens hoorde we het ronkende geluid van een auto en daar kwamen ze aangetuft in mijn droomauto. Een prachtige roomwitte uitvoering met open dak. Brommend kwamen ze tot stilstand voor het hek van de binnenplaats. Geheel in stijl droeg mijnheer een mooi klassiek wit overhemd en een strooien hoed en mevrouw was gekleed in een prachtige elegante jurk met bolero. Wat een klasse! Een tafel vol Nederlandse en Belgische gasten werd helemaal enthousiast bij het aanzien van zo’n ‘geit’, zoals de Belgen zeggen. Het was die avond het onderwerp van gesprek en er zijn vele vragen op het Franse echtpaar afgevuurd. De Fransen noemen de auto liefkozend ‘Dodoche’ of ook wel ‘deux pattes’ wat tweepoot betekent en staat voor de twee cilinders die de auto heeft. De Dodoche had het gered omhoog over de 1100m hoge berg die hierachter de boerderij ligt, maar naar beneden was mijnheer toch wel bang geweest dat de remmen zouden doorbranden. Vandaar de vertraging die ze hadden opgelopen. Maar alles was goed gegaan en nu stond hij te pronken voor het hek. Bij het parkeren was er een‘cale’ tevoorschijn gekomen, een schuin aflopend blokje wat voor het achterwiel wordt gelegd en zodoende dient als handrem. De ‘cale’ werd er altijd door de fabriek bij geleverd zo vertelde mijnheer. Dat is nog eens service! De auto is in 1990 helaas uit de productie genomen. Oh wat zou ik graag zo’n auto willen hebben. Ik zie me al helemaal toeren in mijn ‘Dodoche’, dakje open, door de Franse velden naar de markt mijn boodschapjes doen. Maar helaas het zit er nog even financieel niet in. De volgende dag, nadat de ‘Dodoche’ weer vertrokken was, las ik in het gastenboek: “…. En de volgende keer neem ik je mee voor een ritje in de Eend.” Yes!!!
Juli 2007 Romantisch? Gewoon hard werken!
Het klinkt natuurlijk
allemaal erg romantisch: een chambre d’hôtes beginnen in Frankrijk. En misschien
leest u wel een tikje jaloers mijn stukjes. Maar weet u, het is in het seizoen echt
keihard werken. Al is het dan in een mooie natuurlijke omgeving met veel zon en een
prachtige boerderij, maar toch. Vanaf begin april tot half november zijn we zeven dagen
per week in de weer. Altijd is er wel wat te doen. De dag begint met het ontbijt. De
gasten mogen zelf bepalen wanneer ze ontbijten, het is tenslotte vakantie. Dus kan het
zijn dat de laatsten rond 11.00 uur pas weg zijn. In de tussentijd hangen we de was op,
maken de keuken schoon en verzorgen de dieren. Daarna maken we de kamers schoon en de
eetzaal. 's Middags houden we een uurtje siësta en daarna is het strijken, de was verder
doen, de moestuin en tuin onderhouden en het eten voorbereiden voor 's avonds. Tussendoor
beantwoorden we de email en doen we de administratie. één keer per week doet Thierry de
boodschappen en in het hoogseizoen twee keer per week. Omdat we minimaal een half uur
moeten rijden voor een goede supermarkt, is het belangrijk om niks te vergeten. Vanaf
18.00 uur staat Thierry in de keuken en om 19.30 uur schuiven de gasten aan tafel.
Naar gelang het seizoen hebben we tussen de twee en 20 gasten aan tafel. We eten met de
gasten mee, dus is het belangrijk dat we goed georganiseerd zijn. Ook de afwas moet gedaan
worden. Tegen 23.30 uur sluiten we onze dag af en de volgende dag gaat rond 8.00 uur de
wekker weer. Dit is een normale werkdag voor ons en dan dus zeven dagen in de week.
Daarnaast is er onze zoon, die naar school gaat en proberen we af en toe een paar uur te
nemen om een evenement te bezoeken of tijd voor Cédric te nemen. Dit betekent echter
meestal dat we die tijd achteraf in moeten halen, het strijkgoed blijft tenslotte gewoon
liggen nietwaar. Maar het is waar we voor hebben gekozen en we doen het met plezier. Maar
ik vraag me wel af….. bent u nog steeds jaloers op ons?
Juni 2007 Lang leve de Franse bureaucratie
Oh je wordt gek van die Franse bureaucratie. Ja toch? Op 6 juni kwam ik er achter dat mijn rijbewijs tot 5 juni geldig was. Ik bel met de sous-prefecture hier in Frankrijk. “Mevrouw ik wil graag een nieuw rijbewijs”. “Dat kan, daar heeft u alleen een geldig rijbewijs voor nodig”. “Maar mijn rijbewijs was geldig tot gisteren!”. “Helaas dan kan ik u niet helpen dan moet u in Nederland zijn”. Ik bel met de RDW en die antwoordt:”Dat kan mevrouw, dan heeft u alleen een geldig rijbewijs nodig”. Ik herhaal: “Mijn rijbewijs was geldig tot gisteren”. “Dan kan ik u niet helpen. Als u in Nederland woont dan kunt u ten alle tijden een verlopen rijbewijs verlengen, maar als u in het buitenland woont dan moet hij geldig zijn om hem te kunnen verlengen”. Ik vraag: “Wat moet ik nu doen?” Mijnheer van de RDW:”Ik kan u alleen een rijbewijs verstrekken als u een geldig rijbewijs heeft”. Ja dat had hij al gezegd. Nu kreeg ik het benauwd, want ik zag me al opnieuw rijexamen moeten afleggen. En probeer het nog een keer:”Wat moet ik nu doen?”. Nu wordt hij boos en herhaalt geïrriteerd:”Mevrouw ik kan u alleen een rijbewijs verstrekken als u een geldig rijbewijs heeft”. Nou die denkt dus echt met mij mee, van hem hoefde ik geen medewerking te verwachten. Nederlandse bureaucratie misschien? Dus belde ik maar weer met de sous-prefecture hier in Frankrijk en vertelde dat ik echt een heel groot probleem had, omdat men mij in Nederland niet zou kunnen helpen. En wat zegt ze: “Als u er voor zorgt dat u vandaag nog langs komt, dan wil ik u voor deze ene keer wel helpen”. Onderweg er naar toe haalde ik me van alles in mijn hoofd, waardoor ik het rijbewijs alsnog niet zou krijgen. Bij de sous-prefecture aangekomen, was er geen wachtrij, ik werd direct geholpen. Alles was in orde en het nieuwe rijbewijs zou ik toegestuurd krijgen. Er waren geen kosten (!) verbonden aan mijn nieuwe rijbewijs en twee dagen later lag het in de bus. Lang leve de Franse bureaucratie!
Mei 2007 Verkiezingen, het wordt toch weer een man
Het wordt toch weer een man. Ik had het wel leuk gevonden een vrouw. Ze is bovendien ook nog eens ‘op en top’ vrouw; charmant en goed gekleed en dat zou Frankrijk een andere uitstraling hebben gegeven. Nicolas Sarkozy heeft Segolene Royal verslagen en dus krijgt Frankrijk toch weer een mannelijke president. Wederom van rechts, maar wel een stuk jonger, 53 jaar. Alle verkiezingen vinden op een zondag plaats. Eigenlijk een ramp voor het toerisme want bijna iedereen blijft dan thuis. Dus ook bij ons was het rustiger dan normaal. We hebben er van geprofiteerd door deel te nemen aan de gezamenlijke maaltijd in Mornans, die steevast bij elke verkiezing wordt georganiseerd. Iedereen neemt een gerecht mee en zo delen we samen de maaltijd. Erg gezellig, lekker weer en heerlijk in de schaduw onder de platanen op de binnenplaats van de ‘Mairie’. Tussendoor gaan de mensen stemmen. Nederlanders mogen in Frankrijk stemmen bij de gemeentelijke en Europese verkiezingen, maar niet de presidentiele. Dus helaas ik mocht niet stemmen. Voor de presidentiele verkiezingen zijn er twee rondes. In de eerste ronde waren er twaalf kandidaten. Indien een kandidaat 50% van de stemmen haalt wordt hij president. Is dit niet het geval dan gaan de twee met het hoogste percentage door naar de tweede ronde. In de eerste ronde zat Sarkozy met 29% net een paar procent voor Royal en in de tweede ronde won Sarkozy met 53% van de stemmen. Mornans telde dit keer 66 stemgerechtigden. Heel weinig natuurlijk, maar ze komen wel allemaal stemmen. Om 18.00 uur komen geïnteresseerden weer bij elkaar voor de telling van de stemmen onder genot van een Pastis. Alles gaat hier handmatig. Onze zoon Cédric van negen mocht ook mee tellen. Iemand opende de bus en riep de namen af. Cédric, samen met twee andere mannen, zetten streepjes achter de naam die afgeroepen werd. Zowel in de eerste als de tweede ronde kwam Segolene Royal als ruime winnaar uit de bus. Maar het heeft niet mogen baten. De Fransen moeten het weer vijf jaar met een man doen.
April 2007 Pépé Martin is niet meer
Pépé Martin is niet meer. Nooit meer zal de oude man op zijn fiets door het dorp slingeren op weg naar de Boulangerie voor z’n dagelijkse baguette. Nooit meer zijn fiets pal voor de deur parkeren om na z’n bezoek aan madame la Boulangere zijn ‘pain’ onder zijn snelbinders te binden. Onlangs hoorde ik bij de kapper in Bourdeaux dat hij is overleden. (hier gaan de laatste nieuwtjes via de kapper). Hij is 97 jaar geworden en was een van de vertrouwde gezichten van het dorp. Met z’n altijd blauwe werkbroek en grijze alpinopet zat hij vaak voor zijn huisje naast de plaatselijke autogarage of schoffelde hij aan de overkant in zijn moestuin. Als je Bourdeaux binnen reed, kon je hem niet missen, zijn huis ligt aan de hoofdweg en iedereen wist dan ook wie Pépé Martin was. Het was een echte buitenman en toen hij in het ziekenhuis terechtkwam met z’n 97 jaar, moesten ze hem aan zijn bed vastbinden. Niks voor hem. Hij heeft dan ook niet lang in het ziekenhuis gelegen. Monsieur Dufour is een ander gezicht uit het dorp. Elke ochtend om 9.00 uur als ik Cédric naar school breng, schuifelt hij 500 meter naar het supermarktje voor zijn baguettes (altijd twee) en z’n dagelijkse boodschapjes. Geweldig mooi gerimpeld oud gezicht en natuurlijk heeft ook hij een alpinopet, zo’n zwarte. Tot slot is er nog Mamie Miraculée. (madame Gresse) Zij woonde in onze boerderij tot begin 2000. Toen werd ze door de dokter haar huis uitgehaald omdat ze in die oude koude boerderij teveel gezondheidsklachten kreeg. Iedereen dacht dat ze snel zou overlijden, maar ze is vandaag de dag geweldig in vorm en heeft bij ons in december haar 95e verjaardag kunnen vieren. In haar oude vertrouwde omgeving vertelt ze ons verhalen over vroeger en hoe het toch mogelijk is dat Monsieur Liotard toch nog aan de vrouw is gekomen. “Maar hij moest haar dan ook wel helemaal in Lyon gaan zoeken!” Vertrouwd ze ons dan toe. Hopelijk mogen we nog lang van haar genieten al die andere markante gezichten in ons dorp.
We zijn flink aan het klussen in de tweede
gîte. Die willen we nu echt af hebben voor de zomer. Niet vanwege reserveringen, zoals je
bij de programma’s over het roer om altijd ziet, maar gewoon omdat hij maar eens
klaar moet zijn. Er liggen nog zoveel andere klussen te wachten. Tot nu toe loopt de
verbouwing van de gîte vrij goed. Dat is op zich best verbazend, want wij zijn helemaal
geen klussers. Thierry had nog nooit elektriciteit en water aangelegd of muurtjes gebouwd.
Maar daar draait hij nu zijn hand niet meer voor om. En ik vul de voegen in de oude stenen
muren (een klusje van 150m2!) en ben aan het stuken geslagen. We hebben ook onze
inzinkingen hoor, want als stel samen klussen is toch heel iets anders dan samen wonen!
Vlogen we elkaar in het begin bij het maken van een groot houten planken plafond telkens
in de haren, we wisten het natuurlijk allebei beter, nu het plafond bijna af is, gaat het
al beter. Alles gaat natuurlijk wel langzaam, want elke keer moet we alles zelf uitvinden.
Maar het voordeel is ook weer, dat je niet op bedrijfjes zit te wachten, die vervolgens
niet of veel later komen. En die zijn er volop! Een jonge Fransman Laurent, wil hier vlak
boven een kaasmakerij starten. Van de zomer hebben onze gasten al kennis gemaakt met zijn
geiten en ze zelfs gemolken. Deze winter is hij begonnen met de bouw van zijn kaasmakerij
met volop ‘het-roer-om-momenten’. Eerst kreeg hij geen vergunning om te bouwen,
toen kreeg hij geen lening, vervolgens komen allerlei bedrijven hun afspraken niet na. De
vloertegels werden schots en scheef gelegd. (Hygiëne is heel belangrijk in een
kaasmakerij) Zei de tegelzetter gewoon: ‘nou dan is er iemand over heen gelopen’
en toen hij dan zelf maar de muurtegels ging doen, moest hij twee keer naar het ziekenhuis
worden gebracht omdat er een stukje tegel in z’n oog was gesprongen. Momenteel ligt
hij in de clinch met de gemeente omdat er geen septic tank in de grond mag worden
geplaatst op het terrein. Maar het is een doorzetter en ik garandeer u komende zomer
organiseren we leuke rondleidingen bij hem, met zelf geiten melken en een heerlijke
proeverij van kaas en lekker knapperig stokbrood met een wijntje erbij!
Februari 2007 Sommige gasten zijn ezels
Sommige gasten zijn ezels; dom dus! En wij
vinden het niet erg dat we met ze opgescheept zullen zitten. We verzorgen ze en ze krijgen
allemaal een plekje om de nacht door te brengen. Bij ons is iedereen welkom, dus ook
ezels. Ik hoor sommigen onder u denken… Maar wees gerust, hier gaat het om echte
ezels. Cédric vindt ze geweldig en ook Thierry en ik hebben een zwak plekje voor ze in
ons hart. Het is namelijk tijdens een wandelvakantie met een ezel dat we de Drôme hebben
ontdekt. Tijdens die vakantie zei Thierry: “Als we ooit naar Frankrijk zouden
verhuizen, dan wil ik hier wel wonen”. Wij hadden toen totaal geen plannen in die
richting en nu wonen we vlak bij de route die we met de ezel hebben gelopen. Grappig hoe
de dingen kunnen lopen. Soms is het net of het lot je ergens heen duwt. Collega’s,
een Frans echtpaar, waar we toen overnachtten, zijn nu onze vrienden! En nu heeft een
bedrijfje hier in de buurt een wandelvakantie uitgezet die langs onze boerderij komt. Ze
hebben ons gevraagd of we als overnachtingsplek willen dienen voor de families met een
ezel. De ezel komt hier achter de boerderij in ons weilandje te staan. Voor Cédric is het
extra leuk omdat we hem beloofd hadden dat we zelf een ezel zouden nemen. Echter ezels
hebben graag gezelschap om zich heen en er wordt geadviseerd ze bij andere dieren in de
wei te zetten, dus zien we er nog even van af. Het zou toch wat zijn als hij dag en nacht
staat te balken om aandacht. Dat is lekker slapen voor de gasten. Het wandelen met een
ezel is trouwens echt heel leuk. Vooral met kinderen. Het houdt ze bezig tijdens het
wandelen en ze kunnen bovendien lekker op de rug van ezel uitrusten als ze moe zijn.
Daarnaast draagt de ezel je bagage en je bent de hele dag lekker buiten. En je maakt leuke
dingen mee. Wij hebben ooit meegemaakt dat we een verkeerde weg insloegen en dat de ezel
midden op de weg ging liggen. Hij dacht: “Dit klopt niet, bekijken jullie het
maar”. Hoezo ezels zijn dom????
Januari 2007, Terug uit Nederland
We zijn net terug uit
Nederland en ik zit achter mijn laptop in het zonnetje deze column te schrijven. vijftien
dagen van veel bezoekjes en heel veel lekkers (boterkoek, oude kaas, appeltaart,
drop…). Het is alle dagen grijs en regenachtig geweest. Gelukkig hadden we het te
druk om het vervelend te vinden, maar opvallend was het wel. Hier schijnt het twee weken
stralend weer te zijn geweest en net als in Nederland is het zacht weer. Gisteren kwamen
we op La Ferme aan met zon en vijftien graden. We konden nog net een kopje thee drinken in
het zonnetje voordat de zon om 16.00 uur achter de berg verdween. Het was leuk om weer in
Nederland te zijn. We hebben oud en nieuw in Velsen-Zuid gevierd met door mams gebakken
oliebollen en appelflappen en aardig wat vuurwerk. Dank jullie wel mensen uit Velsen-Zuid
(bij de brandweerkazerne), vooral namens onze zoon Cédric. In Frankrijk kennen ze geen
oliebollen en vuurwerk. Hier vier je oud en nieuw met een groep mensen thuis of
buitenshuis, met natuurlijk een uitgebreide maaltijd en om 24.00 uur champagne. En ze
hebben confetti, feesttoetertjes, hoedjes en serpentines om het nieuwe jaar mee in te
luiden. Gelukkig nieuwjaar wensen doen ze de hele maand januari en het is heel gewoon dat
iemand je een nieuwjaarskaart stuurt eind januari. Ze kijken dan ook vaak raar op als ze
van ons al voor de kerst een kerstkaart ontvangen inclusief de beste wensen voor het
nieuwe jaar. Bij thuiskomst lag er een uitnodiging in de bus van de gemeente Mornans
om een ‘Galette de Roi’ te komen eten. Dat is een traditie die ontstaan is
met Drie Koningen waarbij iedereen een stukje krijgt van de ‘Galette’, een koek
van bladerdeeg en frangipane (een soort van amandelspijs). In één van de stukjes zit een
klein beeldje verstopt de “fève”(betekent: boon, die werd er vroeger altijd in
gestopt). Wie het beeldje vindt is de ‘Roi’, koning en krijgt de kroon op. Het
is op deze manier heel leuk thuiskomen. We kunnen nu in een keer alle dorpsgenoten
gelukkig nieuwjaar wensen en de kerstman schijnt ook nog bij een dorpsgenoot cadeautjes te
hebben achtergelaten voor de negen kinderen die in Mornans wonen. Ach ja, eigen haard
blijft goud waard. sabine@pauroux.com